ناله از غم جدا نشد که نشد

شاه از اقتدار و قدرت خویش

چشم بینا نشد که نشد

مجری کاروان حیله گری

مرد والای ما نشد که نشد

پیر دریوزه با هزار امید

صاحب نیم نان نشد که نشد

روی این نیم کاغذ بی خط

رسم انسان نشان نشد که نشد

نرو به شهر

صدای ناله

در گوش تنت میپیچد

نرو به شهر

دلش تنگ و بی نقاب شده

نرو که

دغدغه های دلش به خواب شده

نرو که راه نجاتی نمانده از توفان

نرو که شعر و صدای نمانده از باران

نرو به شهر

صدایش نمیشود بشنید

حدیث مهر و وفایش نمیشود بشنید

نرو به شهر

بیا راهی دیاران شو

بیا به قله ی سبز و به یاد باران شو

بیا که

خسته تنت ناله را وداع گوید

به کنج صومعه بنشسته اقتدا گوید

نرو بیا که دل از زندگی ببندیم و

بسوی رحمت یکتا کمر بر بندیم 

نرو به شهر

بیا انتظار باران باش

سلام گرامی ترینانم!

مدتی بود در پیوند شعر با شما نبودم امید دارم مرا میبخشید.    

مادر!بیا سکوت مرا گیر و آب کن

در پیش من نشین و مرا عشق ناب کن

مادر!دلم ز تک شدنم میتپد هنوز

از سردی و ز بی رمقی میزند هنوز

دستم بگیر و گرمی احساس را بده

حال و هوای باغ و گل یاس را بده

مادر! مسیر آمدنت را نشسته ام

انگار دل به ثانیه ها لانه بسته ام

هر لحظه چشم میشوم و راه را براه

هر لحظه عشق میشوم و شعر را و آه

مادر!زمین این شب یلدا که گرم نیست

این آسمان مغرب،آهنگ و چنگ نیست

مادر!   مرا ببر به کهن روزگار من

مادر! بیا سپیده دمی کن خمار من

مادر ! بیا و سفره ی امید پهن کن

مادر بیا و قلب مرا گیر و نرم کن

دست تقدیر را بگو که چی کرد

عالم پیر را بگو که چی کرد

راز را در دل من فاش نمود

خنجر تیز را بگو که چی کرد

مرغ دل را هوس پرواز است

قفل و زنجیر را بگو که چی کرد

وقتی آمد سراغ دل بگرفت

خم ابروش را بگو که چی کرد

گاه با یار گفتگو میکرد

گاه با دیگری بگو میکرد

ای خدا این دل نمک نشناس

تو بگو دل بگو! بگو که چی کرد

گریه نمی کنم گریه تمام شد

آرزو با زندگی ام دو تا شد

آرزو از عشق جوان خبر داد

عشق جوان دچار درد جان شد

گریه نمی کنم تمام غمها

فرار زندگی شدند و تنها

فرار آرزو دگر تمام شد

راحت و زندگی نصیب مان شد

آنکه ز دست زندگی فراریست

ناله و دردش به دلش نهانیست

رنج نبر غصه نخور تمام شد

راه دراز خستگی فنا شد